________________________________________
Geachte Dr G.H.B Slovunnsen,

Hierbij stuur ik U een copie van de laatste 8 dagen van het dagboek van onze dader.
Wij vragen ons voornamelijk af wat er bedoeld wordt met kamers, in verband met het ontbreken van elk spoor van onze hoofdverdachte. We worden er geen wijs uit en hopen dat U ons wat meer inzicht zou kunnen verschaffen. Aangezien de macabere en bloeddorstige inslag van de gebeurtenissen schromen wij niet om alle hulpmiddelen te gebruiken die voorhanden zijn.

Met vriendelijke groet,

Commissaris L.D.B Nacherrsonn

________________________________________

Dag 1

Het gevoel bleef hangen.
Hoe ik het ook probeerde te zien, het bleef een gesloten kamer.
Alles weergalmde van de muren recht terug naar mijn gedachten.
Het is ook te druk hier daardoor, veel te druk voor zo’n kleine kamer.
De muren komen niet zo zeer op je af het is meer dat er overdruk ontstaat.
Ik kom op de muren af en de ruimte wordt steeds kleiner.
Het is een opbouwend gevoel en de drukte word je teveel.

Dag 2

Het is ook zwart, zwart als de nacht, maar met meerdere vormen.
Geen kleur, geen gevoel misschien is er geen woord voor.
Woorden schieten steeds vaker te kort om te bevatten wat het is.
Hoe kan je objectief naar een singulariteit kijken als je er midden in zit?
Het zal nooit lichter worden als je door een zonnebril kijkt.
Kan object A zichzelf wijzigen door te denken en vol te houden dat het object B is?
Maar dan nog steeds blijft de drukte en het wordt elke keer weer drukker.

Dag 3

Is het een instelling, een state of mind, of is het een fout.
En zelfs dan nog is het verschil tussen de twee dusdanig klein dat je misschien niks aan een antwoord hebt.
De antwoorden blijven toch slechts speculaties over theorien die eindeloos lijken te komen en gaan.
Maar dan de vraag: “Heeft het nut?” Het antwoord is pas achteraf te geven.
Het verlangen om te vergeten is een groot obstakel om vooruit te zien.
En het gemis aan vooruit zien is een belemmering het verleden te laten rusten.
Een vicieuze cirkel die toch steeds maar langer en drukker wordt. Steeds drukker.

Dag 4

Er zijn ook geen ramen of deuren, er is wel licht soms.
Soms is er licht en dat verheldert de ruimte en dan zie ik waar de muren echt staan.
Maar het licht dimt snel en dan komen de schaduwen. De schaduwen verblinden me.
Licht is duidelijk helder en eenzijdig, schaduw is grimmig slecht zichtbaar en in alles te kneden.
Je ziet wat je hersens je willen laten geloven wat je ziet.
Dus dan is de theorie juist als a denkt b te zijn en het schemert zal a ook b worden.
En de schaduwen maken het nog drukker nog meer beweging en kleurverschillen.

Dag 5

Ik denk ook dat er buiten deze kamer nog veel meer kamers zijn. Ik denk dat ik het weet.
Maar niet alle kamers zijn zo als deze snap je? Sommige kamers zijn rust en intens geluk.
Die zijn er ook ik weet dat omdat ik weet dat sommige mensen een andere kamer hebben.
Het word daar ook drukker, begrijp me niet verkeerd, want dat kan niet anders in een kamer zoals de onzen.
Alleen is het verschil zo dat het gezellig druk word. Dat kan ook namelijk: leuke drukte.
Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Alleen is dat gerekend zonder schemerduister want dat gooit alles overhoop.
In mijn kamer is het meer ziekenhuis drukte. Vrijdagavond spoedeisende hulp en het wordt maar drukker.

Dag 6

Er zijn wel deuren weetje. Er zijn wel uitgangen in deze kamers.
Soms als de schaduwen net goed staan en de schemer zich terugtrekt zie ik soms een deurkruk.
Ik kan er niet bij, nog niet, maar die deurkruk is een ingang (of uitgang) naar een andere kamer.
En er zijn kleinere kamers en er zijn ook nog veel donkerdere kamers.
Het moet want zelfs vanuit je kamer zie je de anderen in hun kamers. Je ziet ze en ze zien jou.
Echt contact is er nooit. Sommige kamers zijn altijd donker, altijd zwart, nooit licht.
Ik wil uit deze kamer maar niet naar die kamers. Daar is het nog veel drukker. Zwart absorbeert.

Dag 7

Ik kan hier niet blijven mijn besluit staat vast. Ik zie morgen de deurklink weer als mijn schema klopt.
Als ik kapot moet dan maar liever snel. Hoe zwart het aan de andere kant ook is.
Maar misschien vergis ik me, misschien is het altijd zwarter aan de andere kant.
Ik heb moeite met denken en het schrijven bezorgd me hoofdpijn. Ik moet hier weg, weg uit deze kamer.
De tweestrijd is groot maar ik kan hier niet blijven, dit is mijn enige optie mijn verstand te behouden.
Hier te lang blijven bezegeld mijn lot, dat weiger ik, ik heb nog steeds zeggenschap over mijn eigen leven.
Ik moet proberen wat te rusten, ik ga morgen oversteken het wordt hier gewoon te druk, ik pas er niet meer bij.

Dag 8

Weinig geslapen, nog aantal uur tot de oversteek. Hoofd tolt ze proberen me hier te houden.
Hahaha de schaduwen trekken zich terug ik zie de deurpost al. Hoofd barst maar ga het halen!
Tijd gaat nu zo traag lijkt wel express om me nog meer af te matten.
Ik ga door die deur, ik moet de andere kant zien. Moet het weten.
Bloed nu uit mijn oren, neus, en ogen. Ze houden me niet tegen niet na dit alles..
Het is er bijna ik visualiseer de deurklink al voor mijn ogen ik kan hem al aanraken.
Het wordt te druk ik ga door mijn deur. Het wordt beter..

________________________________________

Geachte Dr G.H.B Slovunnsen,

Allereerst mijn excuses voor de vertraging van het beantwoorden van Uw vragen.
Wij hebben al het begrip voor Uw standpunt dat er te weinig informatie is om een correcte veronderstelling te maken.
De zaak heeft echter een onbegrijpelijke wending genomen, het lichaam van de dader is wonderbaarlijk genoeg dood aangetroffen.
Het wordt nu onderzocht door de patholoog anatoom
maar vooralsnog is het een wonder hoe deze man is gestorven en dat het lichaam in de sloot zolang gepreserveerd is gebleven.
Hierbij stuur ik het dossier en de sectie foto’s volgen later.
In ieder geval stellen wij uw medewerking en interesse op prijs

PS: We vonden hem met een briefje “bevestigd” aan zijn lichaam.

“Dag 9

Ik zat fout”

Met vriendelijke groet,

Commissaris L.D.B Nacherrsonn